Bir kartpostaldan sinemaya: Uluçay’ın Kuzey Masalı ve Rothenburg’un büyüsü

Mehmet Ali, rüyasında taştan bir güzellik görüyor, karşısında akıl çelici o masal kenti. Sürekli nefes nefese kente doğru koşuyor, koştukça sürgün, attığı her adımda biraz daha uzak. Varamadığı menzilin uğultusu kulaklarında, ayaklarında derman kalmasa bile tüm gücüyle koşuyor yine de. Kent her seferinde uzaklaşıp, gözden kayboluyor. Uzaktan surlara doğru bakıyor sonra, ipler germeyi düşlüyor kuleden kuleye, Rimbaud gibi. Bu masala giriş yapacağı o sırlı kapıyı aradığı sırada, vakit tamam oluyor ve sıçrayarak aniden uyanıyor. Yüzünde, ürpertiyle karışık bir tebessümle gözlerini açtığında, kendi masalından kovulmuş gibi uzun uzun bakıyor kireç tavana. Gözünü kapatıp, gitmek istiyor yine aynı yere, varamayacağı kapılara. Deniyor ama hep karanlık. Deniyor ama. Bu kimin masalı?

Abdulrazak Gurnah’ın Zanzibar’dan Londra’ya uzanan edebiyat yolculuğu

Abdulrazak Gurnah, Doğu Afrika kıyısındaki bir ada devleti olan Zanzibar Sultanlığı’nda doğduğunda yıl 1948’di. Yitik bir cennete benzeyen bu tropikal adada geçen çocukluğu ve ilk gençliği, hayatı tam ortasından yakaladığı zamanlara denk geliyordu. Kuran kursuna giderek, İngiliz okullarında eğitim görerek ve anadili Svahili’yi ezberleyerek geçirdiği yaşamaya değer güzel yıllardı bunlar.

Heidegger’e göre otantik varoluşun yolu turizmden değil köy yaşamından geçer

Gidersin Kreuzberg, yürürsün Piccadilly, oturursun Cihangir olursun. Akışkan mekânları daha akışkan kimlikler olarak doldurursun. Otantik bir varoluş mudur bu? Martin Heidegger’e göre değil.